Op losse schroeven

Mijn Tiny House Journey

Het begon in 2020, midden in de COVID-pandemie. Ik was bezig met mijn bachelorstage, die ik noodgedwongen vanuit huis moest doen. Alles stond stil, en tegelijkertijd gebeurde er van alles. Die periode bracht me veel rust, maar ook veel vragen. Waar sta ik over vijf jaar? Hoe ziet de wereld er dan uit?

Geïnspireerd door de boeken Sapiens en 21 Lessen voor de 21ste Eeuw van Yuval Noah Harari begon ik serieus na te denken over mijn toekomst. Mijn studietijd zou dan ongeveer ten einde zijn, en het idee van een eigen woning kwam dichterbij. Huren voelde voor mij nooit goed — ik wilde iets bezitten, iets wat écht van mij was. Maar met de stijgende huizenprijzen en inflatie leek kopen een onmogelijke droom. De woningnood begon voelbaar te worden.

In die periode kreeg ik ook het besef: duurzaamheid is geen keuze meer, maar een noodzaak. En als ik ergens aan wilde bijdragen, dan was het wel daaraan. Ik droomde van een woning die vrijstaand was, duurzaam, en klein — maar wel van mij. Zo ontdekte ik het concept van een tiny house. YouTube-video’s volgden, en al snel wist ik: dit is het. Ondanks mijn lengte, ontdekte ik dat een tiny house met slimme indeling en hoge plafonds juist aanvoelt als een op maat gemaakte jas.

Ik schreef me in op nieuwsbrieven, bleef op de hoogte van tiny house-projecten in Nederland en wachtte op het juiste moment. Intussen rondde ik mijn bachelor af en begon ik aan de master Biobased Sciences in Wageningen. COVID liep ten einde, maar mijn droom bleef.

Toen kwam het: de gemeente Nijmegen startte een tiny house-project op de Nieuwe Dukenburgseweg. Acht kavels. Na een lange dag op de universiteit kwam ik overprikkeld thuis. Maar iets in mij zei: "Fuck it, ik ga gewoon." Ik pakte mijn tas en reisde naar de informatieavond in Nijmegen. Wat me opviel? Veel jonge mensen, maar bijna allemaal hadden hun ouders bij zich. Ik was alleen. Mijn moeder wist niet eens dat ik daar was.

De avond was veelbelovend: de gemeente stelde dat iedereen kans moest krijgen, ook starters zonder diepe zakken. Ik was verkocht. Ik stelde nog snel een vraag aan een wethouder over duurzaamheid — zou dat worden meegewogen in het plan? Het antwoord was ‘ja’. Diezelfde avond schreef ik me in. En tegen alle verwachtingen in werd ik ingeloot. Ik was één van de twintig mensen die een plan mocht indienen.

De eisen voor het plan waren hoog — architectonische tekeningen, begroting, technische onderbouwing — en dat zonder zekerheid op een plek. Ik kon geen grote kosten maken, maar wilde wel kwaliteit leveren. Ik belde met bouwbedrijven, banken, en ontdekte RxDOMI, een modulair bouwbedrijf dat precies in het bouwkader paste. Ik ontwierp zelf, belde veel, en stelde een realistische begroting op.

De banken waren sceptisch. De erfpachtconstructie en financieringseisen waren nog niet afgestemd op tiny houses. Het voelde als een paradox: een project dat toegankelijk moest zijn, maar eigenlijk onmogelijk zonder eigen vermogen of rijke ouders. Toch ging ik door.

Ik typte mijn plan af en leverde het letterlijk in op het vliegveld, vlak voor ik op reis ging naar Australië. Tijdens die reis kreeg ik bericht: ik zat in de selectie. Maar de eisen bleken zo hoog, dat slechts 6 van de 20 mensen een plan hadden ingediend. Met twee van de reservelijst kwamen we tot 8. De toon werd ineens belerend. Ons werd verteld dat onze plannen niet goed genoeg waren, maar zonder concrete feedback.

Tijdens een online meeting vanuit Australië — om 5 uur ’s ochtends — uitte ik mijn zorgen, vooral over financiering. Ik gaf aan dat banken niet betrokken waren en dat dit een risico was voor het hele project. De gemeente luisterde, maar veranderde niets. Mijn frustratie was groot.

Gelukkig bleef ik in beweging, letterlijk en figuurlijk. Een bank — Triodos — wilde wél meedenken. De erfpacht was acceptabel, de looptijd van 15 jaar was haalbaar. Maar de koopovereenkomst met het bouwbedrijf bleek een risico voor de bank. Na maanden bakkelijen en onderhandeling kwamen we tot een oplossing. Nu konden we eindelijk echt van start. Zo kwamen de bouwtekeningen tot leven en besteede ik de vergunningsaanvraag uit aan het bouwbedrijf.

Het was een krappe planning want vanuit de gemeente was de streefdatum 1 april. Ik schijf dit nu op 29 maart en kan je vertellen 1 april gaan we niet halen, maar het scheelt ook niet veel. En verassing, vertraging komt vooral door de gemeente zelf, welk nu al bijna 4 maanden bezig zijn met mijn vergunningsaanvraag.....

Daarnaast wordt mijn hypotheek verstrekt op basis van een taxatie rapport. Een taxatie rapport leek volgens de bank niet zo'n opgave maar blijkt in de praktijk een erg grote utidaging te zijn. Het is nog afwachten of mijn casus uberhaupt kan voldoen aan de validatie standaard van een taxatie rapport. Als dat niet lukt, gaan we over op een alternatieve onderbouwing (plausibiliseren), maar deze route moet nog wel worden goedgekeurd door de bank. Mocht dat scenario zich voordoen zal mijn contactpersoon bij de bank zich hard maken voor mijn belang, al kan hij geen garanties geven dat het wordt geaccepteerd. Mijn huisje is dus voor 75% af, terwijl de vergunning nog opzich laat wachten en de hypotheek nog geen garantie kent. 

Oftewel na vanmiddag een La Choufe gedronken te hebben met de eigenaren van het bouwbedrijf, staat mijn tinyhuis droom aan alle kanten nog op losse schroeven. - Tiny Wonen, Grote Dromen.